Kroning en onthoofding
Kroning èn onthoofding
De weekvraag van Breedveld draait om een dilemma voor het CDA dat er volgens mij niet is. Voor elke politieke partij in Nederland zijn macht en eigen inhoud twee verschillende dingen, maar niet voor het christen democratisch appèl. Het CDA is vóór alles een Machiavellistische machtspartij, bij wie het hoofddoel is: regeringsverantwoordelijkheid.
De tegenmacht in de kamer, laat staan die in de eigen achterban, is voor het CDA van ondergeschikt belang. De inhoudelijke afweging alleen te willen regeren als er wat te regeren is – een adagium dat de PvdA vroeger jarenlang buiten de regering hield en nu zowel SP als Groen Links in de oppositie heeft gebracht – is voor machtspartij CDA ondenkbaar.
De door Breedveld gesuggereerde dreiging van een CDA-kamerfractie vol onervaren jaknikkers en een partij vol blijmoedige leden die je alles kunt wijsmaken is voor het CDA helemaal geen dreiging, omdat de inhoud bij deze politieke partij gehoorzaam achter de macht aanloopt. Daarom ervoer het CDA 22 november als overwinning, hoewel het beleid werd weggestemd, en daarom kon Balkenende premier worden van kabinetten die inhoudelijk totaal van elkaar verschillen, iets dat voor bijvoorbeeld de PvdA ondenkbaar zou zijn. Balkenende presteert het zelfs om dit nieuwe kabinet een voortzetting van zijn vorige kabinetten te noemen, “met wat accentverschuivingen”. Hoezo fundamentele verschillen, hij is toch weer premier?!
Dus door haar partijorganisatie en haar kamerfractie te onthoofden en tegelijk zichzelf te kronen met het premierschap, heeft het CDA haar doel weer bereikt: politieke macht.
Tom Stobbelaar
21 februari 2007