Crisis
Crisis
Het was mijn mooiste product van dit jaar. Je weet het nooit, soms valt na maandenlang geploeter het resultaat toch tegen. Dat ligt dan aan het klimaat, of aan de voedingsbodem, of omdat de tijd niet rijp was.
Maar deze krop sla was top. Groot, vast, fris en met een lichtgroen hart en rode randen. Samen met de verdere oogst van die dag, wat aardappels, rode bieten, een spitskooltje en een handje kruiden, verliet ik de moestuin. Mijn auto stond aan de rand van het volkstuincomplex. Ik legde mijn grootste trots even op het dak en laadde de andere producten zorgvuldig in de kofferbak.
Thuis miste ik de sla.
Het duurde even voor het drama tot me doordrong.
Plankgas snelde ik terug naar de moestuin. Vlakbij het perceel zag ik een grote groene natte vlek op het wegdek. Medeweggebruikers hadden nietsontziend korte metten gemaakt met mijn grote trots. Ik parkeerde de auto en keek minutenlang nederig en vol schuldbesef naar mijn vergissing, naar de grote krop die nog slechts een smeerboel was. Had de eerste automobilist die op mijn kunstwerk was ingereden, niet tijdig kunnen stoppen? Het was maar een landweggetje.
Het delen van de smart in huiselijke kring en onder vrienden leverde vooral crisistaal op: niet te vroeg juichen, goed blijven opletten, teveel risico genomen, het moest een keer mis gaan. Dezelfde reacties als op mijn verdampte aandelen. Leedvermaak en betweterigheid.
Het is inderdaad crisis, ik heb dan ook prompt nieuwe sla gezaaid, het is nu de tijd om te zaaien.
Tom Stobbelaar
14 juli 2007