Wolkersweek
Wolkersweek
Is ie toch nog te vroeg overleden, want deze week werd hij node gemist, Jan Wolkers.
De week waarin de wethouder en het raadslid teruggingen naar het onvolprezen puberale fietsenhok, om daar stiekem, buiten het oog van welke gezagsdrager dan ook, elkaar giechelend te betasten in allengs paarser wordende schaamteloze streken. Een week ook waarin scholieren de straat op gingen, om in jaren zeventig stijl met eieren en tomaten te smijten, uit verzet tegen teveel uren onvrijheid; verloren uren waarin, onder toezicht van slaapverwekkende aseksuele leraren, geen geile ontdekkingen in fietsenhokken mogelijk waren. Tot overmaat was er die Middelburgse burgemeester, die zich met een voorbeeldige calvinistische gefrustreerdheid verlustigde in het aanschouwen van zijn agenten die kinderen afrosten, waar hem dat zelf bij wet verboden was.
Wolkers had er wel raad mee geweten.
Niet de vaderlandse pers helaas, die gezagsgetrouw als in de vijftiger jaren, de kant koos van het repressieve gezag.
De kinderen gingen vanzelfsprekend veel te ver in hun acties. De wethouder en het raadslid kenden natuurlijk ook geen maat en zij werden deswege bestraffend toegevingerd en van zinloze normering voorzien met de informatie dat de wethouder thuis drie bloedjes van kinderen heeft! Lekker fris om dat er bij te zetten, alsof die kinderen ook in dat fietsenhok waren. Het raadslid werd in ampele woorden aan de kant gezet, alsof vreemdgaan in de politiek vraagt om uitzetting zonder pardon.
Nee, dan Wolkers. Die had de romantiek van het fietsenhok prozaïsch bezongen. En die had de meppende Middelburgse politieagenten een onveilige wapenstok in hun protestantse reten toegedicht, hè.
Tom Stobbelaar
23 november 2007