Duif
Duif
Er wordt wat mensenleed over duiven neergepend door Trouwcolumnisten de laatste tijd. Columnisten uit de stad, da’s duidelijk. Ephimenco en intussen ook Slingerland openbaren hun haat-liefdeverhouding met de duiven op hun balkon en veranda en geven blijk van grootstedelijke maar oh zo onbeduidende problemen die daarbij komen kijken. Duivenpoep en strontvliegen op het balkon, takjes en zelfs eieren op de stoep!
Het stelt allemaal weinig voor vergeleken bij het leed dat ons plattelanders door duiven wordt aangedaan. Wij in het buitengebied telen namelijk groente en fruit, als beroep of in mijn geval als liefhebberij. Een hobby die grotelijks wordt vergald door gevederde terroristen die zich schaamteloos vermommen als vredesduiven. Niets laten ze heel. Tegen luizen, slakken en schimmels valt mild tot streng op te treden, maar duiven zijn monsters die een moestuin binnen een uur kunnen slopen en een desolaat oorlogstafereel achterlaten. Een fleurige rij capucijners wordt omgetoverd tot een schaars restant van een punkkapsel en een bessestruik heeft niet alleen haar bessen, maar ook haar door liefdevol snoeien opgebouwde waardigheid verloren na een gewelddadig bezoek van een duif. En het wemelt van de duiven op het platteland, geloof mij, daar heeft niet alleen de Amsterdamse Dam patent op. Op het platteland weten wij waar de titel “vredesduif” op slaat: met een duif in de buurt maken mensen geen ruzie meer met elkaar, omdat ze al hun agressie richten op het roofdier duif. Mensen uit de stad spijkeren een plankje op hun balkon, wij op het platteland zijn genoodzaakt verder te gaan. Ik heb een jachtvergunning aangevraagd en ben op Marktplaats aan het zoeken naar een betaalbare luchtbuks. Ik heb de vredesduif de oorlog verklaard.
Tom Stobbelaar
25 juni 2009