Sneeuw
Sneeuw maakt iedereen gelijk, zoals James Joyce schreef in The Dubliners:“With snow falling faintly upon all the living and the dead”.Bovendien slokt sneeuw geluid op, laat auto’s klinken als snorfietsen en kinderen als oude vrouwtjes. Enkel vogels houden hun getsjirp en gesnerp, zij het zachter. Kleuren vallen weg, het dagelijks leven wordt met sneeuw een zwart-wit film.
Zo liep ik met knerpende voetzolen door de Wageningse sneeuw te wandelen.Wandelen, wanneer doen we dat nog? Een wandelaar is iemand geworden die een wandelwinkel heeft bezocht en daar is toegerust met een passend wandelpak, wandelschoenen en wandelstokken. Zonder wandelpet gaat het tegenwoordig ook al niet. Toch was ik ineens zo de deur uitgegaan, in de kleren waarin normaal naar mijn werk ga. Nu niet de auto in maar de sneeuw. Geen sociale media vandaag, maar de stilte. En dan ook nog alleen, dus geen gezellige wandeling of eentje om bij te praten, ook geen verplicht vakantienummer, maar een eenzame wandeling op een doordeweekse werkdag. In de sneeuw van de laatste novemberdag van 2010.
Ik zie een man en een kind naderen. Het kind houdt de man stevig vast. Dichtbij gekomen zie ik dat vooral de man het kind stevig vasthoudt. Niet de man beschermt het kind hier in deze gladdigheid, maar het kleinkind beschermt zijn opa. Ik zal het hier in de kou alleen moeten doen. Stevig stap ik door. Je zult nu in de tropen zitten, of aan de Middellandse zee, dan ben je gewoon aan het werk, dan probeer je je te onderscheiden vandaag. Als het sneeuwt hoeft dat niet, de auto’s van het landsbelang staan overal vast vandaag in 900 kilometer file, tel uit je winst.
Ik heb nog geen doel, geen richting, het is overal mooi. Flats zien er in de sneeuw net zo fascinerend uit als een rij bomen, of een haag langs een weiland. Ik loop maar wat, eenzaamheid is genieten vandaag. In een grote lus loop ik de stad uit en weer in en beland bij mijn café waar ik normaal gesproken alleen tegen de avond kom. Het is warempel al open, maar ik heb geluk: ik ben de eerste. Je hoort nu geloof ik warme chocomel te bestellen en binnen te gaan zitten, maar ik schuif wat sneeuw weg van een terrasstoel die daarmee net zo wit blijft en ik bestel een bier, om twaalf uur. Welke zal het wezen, vraagt Kastelein Karel zeer terecht. “Doe maar een witbier, glimlach ik.” “Met dit weer?”, vraagt Karel met een licht verwijtende ondertoon. “Vanzelfsprekend alleen met dit weer Karel”, zeg ik en strek tevreden mijn benen. James Joyce had gelijk: onderscheid sneeuwt weg.
3 december 2010